Μελιβοία

meliviaΗ Μελιβοία, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 400 μ, απέχει 45 χλμ από τη Λάρισα, 10 χλμ. από την Αγιά, έχει 3000 κατοίκους τους χειμερινούς μήνες, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους 6000. Παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Αθάνατη.Υπάρχουν δύο εκδοχές γ’αυτό το όνομα: Η μια αναφέρει ότι ονομάστηκε Αθανάτη γιατί πίστευαν οι κάτοικοι του ότι θα ήταν πλέον αθάνατοι, αφού δεν υπάρχει ορατότητα από την πλευρά της θάλασσας και δεν κινδύνευαν από πειρατές πια.Η άλλη εκδοχή, που είναι και η επικρατέστερη, αναφέρει ότι το χωριό ονομάστηκε Αθανάτη γιατί μια επιδημία είχε πέσει στο χωριό (πανώλη) και οι κάτοικοι πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο, σε σημείο να τείνει να εξαφανιστεί όλος ο οικισμός.Όσοι επέζησαν από αυτή τη μεγάλη αρρώστια θέλησαν να ονομάσουν το χωριό Αθανάτη, χάριν ευφημισμού, για να εξορκίσουν το κακό. Μια που επέζησαν από μια τέτοια επιδημία, έλεγαν, τώρα πλέον είναι αθάνατοι. Αργότερα το χωριό επεκτάθηκε με τη συνένωση των γύρω οικισμών: Μαλάτη, Γκορτσιά, Άλλη Χώρα, και μάλιστα κάθε οικισμός αναπτύχθηκε σε ορισμένο σημείο του χωριού, δηλαδή οι κάτοικοι της Μαλάτης στο δυτικό τμήμα, οι κάτοικοι της Γκορτσιάς στο βόρειο τμήμα και οι κάτοικοι της Άλλης Χώρας ανατολικά. Και σήμερα αυτοί οι μαχαλάδες φέρουν τα ονόματα των αρχικών οικισμών και τα κτήματά τους είναι εκεί που υπήρχαν αυτοί οι οικισμοί πριν τη συνένωση.Το 1920 μετονομάστηκε σε Μελιβοία. Αρχαιολογικές έρευνες στο ακρωτήριο Δερματάς έφεραν στο φως τμήματα από τοιχογραφίες των πρώτων αιώνων μετά την Εικονομαχία.

Στη Μελιβοία κατά τον Όμηρο βρίσκονταν το αρχαίο βασίλειο του Φιλοκτήτη ο οποίος πήρε μέρος με επτά πλοία και τριακόσιους πενήντα άνδρες στον Τρωικό πόλεμο. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ερείπια, μάλλον  της αρχαίας Μελιβοίας  λίγο μακρύτερα από το σημερινό χωριό, πάνω από σημερινό λιμάνι του Αγιοκάμπου.

Η θέση της είναι τέτοια που επιτρέπει να απλωθεί το βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, ατενίζοντας, όταν η ατμόσφαιρα είναι καλή, από τις Βόρειες Σποράδες και το Πήλιο έως τη Χαλκιδική. Ο οικισμός είναι περιστοιχισμένος από κάθε λογής βλάστηση, η οποία εισβάλλει και στο εσωτερικό του χωριού, δημιουργώντας ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς.main

Αρκετοί κάτοικοι της Μελιβοίας, όπως άλλωστε σε όλα τα χωριά της υπαίθρου ασχολούνται με τη γεωργία, σαν κύρια βιοποριστική ενασχόληση. Οι περισσότεροι, όμως,  δεν μένουν μόνο σ’ αυτή, αλλά συμπληρώνουν το εισόδημά τους και με δεύτερη ή και τρίτη ασχολία. Έτσι, αρκετοί δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού, στις παραλίες της Βελίκας, του Κόκκινου Νερού, της Κουτσουπιάς και της Παλιουριάς. Κάποιοι ασχολούνται με την αλιεία, κάμποσοι με την κτηνοτροφία (παλιός συντελεστής δυναμισμού της τοπικής οικονομίας), άλλοι με τη μελισσοκομία, μερικοί διατηρούν ένα κατάστημα, άλλοι είναι υπάλληλοι, μερικοί ασχολούνται με υπηρεσίες και κάποιοι άλλοι με τέχνες , αλλά πάντα κοινός παρονομαστής είναι τα χωράφια.
Παράγονται στην ευρύτερη περιοχή πολλά προϊόντα, όλα εξαιρετικής ποιότητας: ελιές και λάδι, κεράσια, μήλα, αχλάδια και κάστανα τα πιο σημαντικά προϊόντα. Σε μικρότερες ποσότητες συναντώνται και όλα τα άλλα: ροδάκινα, κορόμηλα, βανίλιες, σταφύλια (το προϊόν που έκανε «διάσημη» στο γνωστό, τότε, κόσμο την αρχαία Μελίβοια), καρύδια, μέλι, τυροκομικά και κρέας κ.λπ..

Στο χωριό και γύρω από αυτό υπάρχουν πολλές εκκλησίες. Στον παράλιο οικισμό της Βελίκας  υπάρχει το βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που κτίστηκε επί Κομνηνών και γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη. Το μοναστήρι κάηκε επί Τουρκοκρατίας και ξανακτίστηκε. Ανασκαφές που έγιναν στο χώρο του παλιού μοναστηριού έφεραν στο φως αξιόλογα ευρήματα και νομίσματα που μαρτυρούν τον πλούτο του. Η εκκλησία που σώζεται σήμερα έχει αξιολογότατες τοιχογραφίες, αλλά πολλές εικόνες της είχαν κλαπεί πριν μερικά χρόνια. Τώρα όσες έχουν μείνει φυλάσσονται στην εκκλησία του χωριού. Στις 8 Μαΐου γινόταν σημαντική εμποροπανήγυρη. Στις περισσότερες περιοχές γύρω από το χωριό που υπάρχουν κτίσματα, υπάρχουν

και εκκλησίες στις οποίες την ημέρα της γιορτής των ομωνύμων Αγίων γινόταν πανηγύρι. Αξιοπερίεργο είναι το ότι η Μελιβοία ενώ γεωγραφικά υπάγεται στο νομό Λάρισας, εκκλησιαστικά  υπάγεται στη Μητρόπολη Δημητριάδος (Μαγνησίας).

Μοναδική εμπειρία αποτελεί η πεζοπορία στο μονοπάτι Μελιβοίας-Βελίκας, το οποίο έχει οργανωθεί με χώρους αναψυχής. Οι επισκέπτες περνούν από ξύλινα γεφύρια, πέτρινες βρύσες και τον όμορφο καταρράκτη Σωτηρίτσας.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s